0
0
Jak zbudowana jest sieć drobnicowa
Przesyłka drobnicowa rzadko jedzie jednym pojazdem od nadawcy do odbiorcy. Najczęściej trafia najpierw do terminala zbiorczego, tam jest sortowana według kierunku, ładowana na pojazd liniowy, przewożona do terminala docelowego i dopiero stamtąd rozwożona pojazdem dystrybucyjnym. Ta struktura pozwala obniżyć koszt jednostkowy, bo każdy odcinek jest wykorzystywany przez wiele przesyłek naraz.
Konsekwencją jest jednak większa liczba operacji na ładunku. Każde przełożenie palety to moment, w którym może dojść do uszkodzenia, pomylenia kierunku albo rozdzielenia przesyłki wieloelementowej. Dlatego wymagania wobec opakowania i oznaczenia są w drobnicy wyraźnie wyższe niż przy przewozie całopojazdowym.
Opakowanie, które przetrwa sortownię
Podstawą jest stabilna jednostka ładunkowa. Towar powinien być ułożony w obrysie palety, bez elementów wystających poza jej krawędzie, bo właśnie one najczęściej ulegają uszkodzeniu przy manewrowaniu wózkiem. Warstwy warto przekładać tekturą, a całość owinąć folią tak, żeby wiązała ładunek z paletą, a nie tylko go okrywała.
Przy towarze ciężkim istotne jest równomierne rozłożenie masy i unikanie układu, w którym cały ciężar spoczywa na jednym rogu. Przy towarze lekkim i wysokim liczy się z kolei zabezpieczenie przed przewróceniem, na przykład przez narożniki kartonowe i taśmowanie. To rozwiązania tanie, a skutecznie ograniczające najczęstsze szkody.
- ładunek w obrysie palety, bez wystających elementów,
- folia wiążąca towar z paletą, obejmująca również jej krawędź,
- narożniki i przekładki przy wysokich stosach,
- etykieta widoczna z co najmniej dwóch stron,
- oznaczenie towaru wymagającego określonej pozycji.
Oznaczenia i dane, które skracają czas obsługi
Na terminalu nikt nie otwiera przesyłki, żeby ustalić, dokąd ma jechać. Liczy się to, co widać na etykiecie. Powinny się na niej znaleźć pełne dane odbiorcy z kodem pocztowym, numer przesyłki oraz liczba jednostek w zestawie, na przykład informacja, że paleta jest drugą z trzech. Brak tej ostatniej informacji jest częstą przyczyną rozdzielenia dostawy między dwa różne pojazdy.
Warto też zadbać o zgodność danych deklarowanych ze stanem faktycznym. Zaniżone wymiary lub masa nie obniżają kosztu, bo ładunek jest mierzony na terminalu, a rozbieżność generuje korektę rozliczenia i opóźnienie. Rzetelne dane w zleceniu to najprostszy sposób na przewidywalną fakturę.
Terminy dostawy i czynniki, które na nie wpływają
Czas przewozu drobnicy zależy od cyklu, w jakim pracuje sieć terminali na danym kierunku. Przesyłka nadana tuż po odjeździe pojazdu liniowego czeka na kolejny, co przesuwa dostawę. Z tego powodu nadanie towaru wcześniej w ciągu dnia bywa istotniejsze dla terminu niż wybór droższej opcji.
Wpływ ma też charakter adresu docelowego. Dostawy do centrów handlowych, stref ograniczonego ruchu czy obiektów z awizacją wymagają dodatkowej organizacji. Jeśli odbiorca przyjmuje towar tylko w określonych godzinach, ta informacja powinna trafić do zlecenia od razu, a nie w odpowiedzi na telefon kierowcy stojącego przed bramą.
Gdy liczba palet w jednej wysyłce rośnie, warto sprawdzić, czy sieć drobnicowa nadal jest rozwiązaniem najkorzystniejszym. Granice tego wyboru dobrze porządkuje porównanie przewozu całopojazdowego z drobnicowym, oparte na liczbie palet, terminie i wrażliwości towaru.
Najczęstsze błędy nadawców
Pierwszy to traktowanie palety zwrotnej jak opakowania jednorazowego i wysyłanie towaru na nośniku uszkodzonym. Druga paleta pod spodem nie rozwiązuje problemu, a podnosi środek ciężkości. Drugi błąd to opisywanie zawartości wyłącznie kodem wewnętrznym, nieczytelnym dla nikogo poza nadawcą.
Trzeci, najkosztowniejszy, to brak kontaktu po stronie odbiorcy. Przesyłka, której nie ma komu wydać, wraca do terminala i czeka na kolejną próbę doręczenia. W skali kilku dostaw miesięcznie to drobiazg, w skali kilkudziesięciu staje się realnym kosztem i źródłem opóźnień w całym łańcuchu dostaw.